Sem Roels

“Papa is dood.” Godverdomme. De held der helden, met zijn grote handen, groot hoofd, dikke nek en prachtige ogen, is verslagen.

De verhalen over mijn vader schetsen een uitzonderlijk beeld van een doorsnee man. MIJN vader, ooit verheven tot rechterhand van God, dwaalt misschien onder de stervelingen, gestraft door hun verraad, in de hel. Daar schenkt hij koffie in, drinkt ne Pent en rookt een Jaf’je.

Mijn vader die, samen met zijn kameraden, bouwmateriaal omvormde tot objecten voor dronken avonden. Alsof hij licht aangeschoten een schaakbord schilderde. Alsof vaderschap hem overkwam. Alsof hij het aan- en afzette als een ‘Papa’-pet. Alsof hij niet het uniform van rijkswachter droeg, maar het merkteken van Judas.

Ik hou van deze man die ik nooit gekend heb. Deze kunstwerken zijn een eerbetoon aan zijn geschenk: een ode aan vaderschap. Want ooit zei IK, Sem Roels, misschien als eerste woorden: “Papapa”.

---